Sindri var að ljúka við mynd af risaeðlunni sem átti að vera ég “í gamla daga” og svo bættist pínupínuðínu lítið Sindra-risaeðla við fyrir neðan og glaður riseðlupabbi.

Mamma, þetta ert þú, og þarna í pabbi. – Og þarna ert þú?

Nei ég er farinn…til aðra konu sem er með barn í maganum..mannstu,

sko, ég fæddist, þá er svona pínulítið og þarna bank bank bank ding ding … enginn heima, og ég hringi á bjölluna, og engin heima, og mamma mín, þegar ég fæddist, hjá aðra konu, og ég mamma, mamma, ja, viltu hjálpa mér, og ég já, og ding dong og ég er með annarri konu, mamma, og ég, lengi lengi lengi og smáááááá stund, og ég er þarna í stuttan tíma og já, í stuttan tíma í 2 eða 3 tímar og þá er mamma og og pabbarisaeðla komin.

Ég og pabbi? – Já, mamma, þið. Og ég var glaður.

-en mamma, var pabbi lengi með bleygju? Ekki ég, bara í smá stund.

O, elsku Sindri Snær, þú ert nú meira yndið.